ร้านขายเวลา เรื่องสั้นขนาดสั้นโดย อรุณรุ่ง กาลเวลา

กึ่งกลางตรอกแคบๆ แห่งนั้นมีร้านค้าประหลาด ๆ อยู่ ร้านหนึ่ง ติดป้ายว่า “รับซื้อเวลา”ในความแปลกประหลาดไม่เหมือนใครนั้น ก็ยังมีลูกค้าเข้าไปใช้บริการไม่ใช่น้อย

อย่างน้อยๆ ในวันนี้มีชายหนุ่มท่าทางรีบร้อน ราวกับว่าเขาได้ทิ้งเรื่องราวคอขาดบาดตายเอาไว้ข้างหลัง ที่ไม่มีใครรู้ได้เลย เดินตรงเข้าไปที่เคาน์เตอร์ให้บริการด้วยความมั่นใจ

ภายหลังจากพูดคุยกันสักพักหนึ่ง เขาบอกตกลงขายเวลาทั้งหมดในช่วงเช้าของวันนี้ให้กับทางร้านด้วยความสมัครใจ

ตั้งแต่ใช้บริการร้านขายเวลาแห่งนั้น แลกกับเงินจำนวนมหาศาลเขากลายเป็นเศรษฐีใหม่ กินหรู อยู่สบาย อยากได้อะไรก็ได้สมใจปรารถนา อยากได่อะไรสิ่งนั้นก็ลอยมาราวกับได้พรวิเศษ

วันหนึ่ง ในขณะที่เขากำลังเสวยสุขไม่เหมือนใครแต่เขากลับพบว่ ชีวิตเขามีแต่ความมืดมิด บางครั้งก็ดูว่างเปล่า สิ่งที่ได้มากลับกลายเป็นความทุกข์มากกว่าความสุขอันจีรัง

ทุกวัน เขาจะเผชิญหน้ากับ วันเวลาผ่านไปช่างแสนสั้นไม่เหมือนคนอื่นๆ หรือเพื่อนร่วมห้องสมัยเรียนหนังสือ เพราะพอเขาลืมตาขึ้นมาได้ไม่นาน ไม่ทันทีจะทำอะไรดวงอาทิตย์ตกดินไปแล้ว วงจรชีวิตเขาเป็นอยู่เช่นนั้น เหมือนมีบางมาบดบังความหรูหราสุขสบายไปจนหมดสิ้น

ชายหนุ่มเกิดความไม่สบายใจ ที่ตัดสินใจทำเช่นนั้น เมื่อสิบปีก่อน การแก้ปัญหานี้เขาน่าจะไปหารือกับเจ้าของร้าน แกอาจให้คำตอบดีกว่าใครก็ได้

“เวลาที่ขายไปแล้ว ฉันไม่ได้เอามาเก็บไว้ในขวดหรอกนะ...” เจ้าของร้านส่ายหน้า และบอกเหตุผลให้เขาฟัง

ชายหนุ่มยืนนิ่ง เขาเพิ่งเข้าใจว่าในการที่เขาใช้ " เวลาเช้า” เพื่อแลกกับเศษกระดาษรที่เรียกว่าเงิน ใครบางคน กลับ เงินทั้งหมด เพื่อแลกกับแสงตะเกียงเพียงใบเดียว

“แต่ถ้าคุณอยากได้มันคืนจริง ๆ” เจ้าของร้านเอ่ยชัด ความเงียบ สายตามอง ไปยังนาฬิกาทราย ทรายกําลังไหลชั้นต้นบน

“เจ้าต้องไปหาผู้คนที่เห็นค่าของกาลเวลาเหล่านั้น เพื่อไปขอแบ่งเศษเสี้ยวความสุข ที่พวกเขาได้รับจากแสงยามเช้าที่คุณขายไปรู้มั้ย “

เกี่ยวกับผู้เขียน

นักเรียนชั้นม 4 โรงเรียนดารุลอูลูม จ .สตูล